Η συνέχεια

εδώ
http://elel.wordpress.com

Είναι φορές σαν κι αυτή που αισθάνεσαι με φόρα την ασημένια μπάλα να 'ρχεται κατά πάνω σου τόσο δυνατή, τόσο ικανή σαν να μπορεί τον κόσμο για λίγο να βάλει σε χορό μαγικό κι αυτός να αέρας να χαιδεύει τόσο τρυφερά με δυο νότες παρέα.

Αναρριχάται μια σκέψη, σχεδόν τα κατάφερε κι έτσι, σε πιάνεις πάλι να σκέφτεσαι, όμορφα.

Μία μετά τα μεσάνυχτα κι ακόμα μία σταγόνα πίσω απ'το τζάμι που στηρίζεις το βλέμμα σου κυλά σέρνοντας μια επιθυμία κρυφή, να φτάσει ίσως κάποτε εκείνη την απέραντη θάλασσα, κύμμα να γεννηθεί ξανά και γυαλάδα ν'αφήσει.

θα 'χει ώρα πια που έδυσε ο ήλιος.

Ένα ακόμα τσιγάρο, το άλλο χέρι στην τσέπη, φυσσάει, κρυώνω μα είναι όμορφα εκεί και δεν θέλω να φύγω.