25.2.07

9.30 π.μ. -Έχεις κανένα που γιορτάζει ? -..Όχι, κανένα

κάνω απόψε την όμορφή, ολόδική μου βόλτα σε μέρες εορτών μα δεν βρίσκω το μου.
γιατί σήμερα γιορτάζουμε, και δεν πειράζει που εσύ λείπεις,
αν αντέξω θα πιω και για σένα. όπως τότε.. αλλά να σου πω κάτι ..
τώρα που το σκέφτομαι, ίσως μπορώ για λίγο να σε βγάλω από μέσα μου και απαλά θα σε αφήσω στην καρέκλα δίπλα μου, να μην κοιτιόμαστε όμως και με ξαφνιάσεις.. και καταλάβω πως λείπεις.

γιατί σήμερα γιορτάζουμε και άναψα όλα τα φώτα και ας κούναγε το τελευταίο καράβι πολύ..
ναι. δεν ξέρατε πως ο "Ευαγγελισμός" ταξιδεύει? ε? και πέφτει σε καιρό καμιά φορά..
τα χιόνια που έπεφταν, τα θολωμένα τζάμια, ανάσες-ευχές, ένα σωρό υγροί χάρτινοι πύργοι και σχεδόν τίποτα άλλο.
-θα πάμε σπίτι μας μετά, έτσι δεν είναι? θα γυρίσουμε σπίτι μας, έ?
μόλις κάνουμε την εξέταση θα γυρίσουμε?
-και βέβαια δεν γυρίσαμε.

γράφω για τα μάτια σου που παίζανε όποτε στο ζητούσα, για τους μαλάκες τους γιατρούς..
που η δόση ήταν ισχυρή και που δεν υπήρχε περίπτωση...
που το βούλωσαν.. γιατί ήταν όλοι τους εκεί.
που επέμενα και παίζαμε ώρες το παιχνίδι μας, που και εγώ πίστευα ακόμα και ακόμα..
γράφω γιαυτόν που όταν από λάθος ξύπνησες προσπαθούσε να κρατήσει το κορμί σου, το γεμάτο θυμό και ένταση μην σπάσεις τα καλώδια που σε έκλεβαν σ'αυτήν την παρτίδα.

για την καριόλα την αδερφή σου που ήθελε να φέρει παπά λέει...!! να σε διαβάζει και το έλεγε
μπροστά σου λίγο πριν ξυπνήσεις, μην χάσει.
γιατί σιχαίνομαι να αναπνέω τον αέρα της.
γράφω μήπως και βρω κάποια φορά αρκετή ψυχή και απλωθώ και ανοιξω εντελώσ και ξεχυθώ

με κίνδυνο να
με παρασύρω

γράφω για τα δάκρυ σου το τελευταίο που πήρες μαζί σου εκείνο το πρωί
για το πλαστικό κουδούνι που έλιωνε σιγά-σιγά μόλις 15 μέρες πριν.

για τη φορεμένη μπλούζα σου που έκρυβα χρόνια και μύριζα μερικά απ' τα δικά μου
γράφω γιατί δεν γυρίσαμε
γιατί φωνάζω και δεν απαντάς
γράφω γιατί πλημμύρισα
γράφω γιατί έτσι μου γουστάρει στο μικρό μου λευκό τετράδιο σε μπλε γραμμές φλέβες.

Απόψε
και ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη



22 comments:

Tavox said...

hi!! excellent site

tavox

Oneiroghteuths said...

Δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί με αγγίζουν τόσο πολύ συναισθηματικά τα κείμενα σου... Κάθε κείμενο που γράφεις το ερμηνεύω και το φέρνω στα δικά μου μέτρα και βιώματα...
Για ακόμη μια φορά θα σε ευχαριστήσω γιατί εσύ με βρήκες και μου έδειξες τα γραπτά σου!

elen said...

tavox: thanks

oneirogheuth : καλημέρες, ποστ:¨"λέω μόνο αλήθεια"..
δεν κοιμάσαι?

Oneiroghteuths said...

Τις περισσότερες νύχτες κοιμάμαι πολλές ώρες!
Χτες όμως δεν ήρθε στα όνειρα μου κι έτσι έμεινα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Δεν άντεξα όμως και λυπάμαι που δε σε πρόλαβα...

CAESAR said...

Οδυνηρές γραμμές, σαν λάβα που ξεχυλίζουν από τα έγκατα της ψυχής !

elen said...

oneiroghteuth και εγώ "στο τσακ" με πρόλαβα. καλησπέρα πια :)


caesar, έτσι ακριβώς ήταν και ξεχύλισε χθες, καλησπέρα σας.

gitsaki said...

Πολύ δυνατό το κείμενό σου!Έχει ψυχή και πόνο.Μου άρεσε.
Να σαικαλά!

ςοκιΝ said...

“Δεν γύρισε ποτέ…… “ είναι αλήθεια…
Από την στιγμή που βγήκε και άρχισε το ταξίδι ‘‘σωτηρίας ’’ του δεν γύρισε ποτέ….
Ήταν ένας από τους χειρότερους χειμώνες που έχει γνωρίσει η Αθήνα κι εγώ μαζί..
Κάθε ημέρα μία νεογνή ελπίδα παρουσιαζόταν αλλά έσβηνε σαν αστραπή….
Όταν ζεις κάποια έντονα γεγονότα σου μένουν για πάντα ανεξίτηλα γραμμένα στη μνήμη…
Δεν ξεχνάμε ποτέ έναν εξαιρετικό Άνθρωπο που άξιζε να είναι ανάμεσά μας….
Ένα βροντερό γέλιο και ένα απίστευτα εκφραστικό πρόσωπο….
Και δεν ήταν μόνο αυτό……..
ίσως ο μόνος λόγος που θα έγραφα..

elen said...

θα με πάρουν τα ζουμιά και είμαι γραφειο

Dawkinson said...

Συναισθάνομαι... Τι σύλήψη αυτές οι μπλε γραμμές- φλέβες-flatlines. Και η συγνώμη, πώς την καταλαβαίνω! Τι να πω, όπως είδες, μαζί σου...

Xνούδι said...

Πόσες μπλούζες να γεμίζουν υγρά, κλάματα, σάλια, βράδια, μερες, απογεύματα και χειμώνες.

Πόσα κουβαλάμε μαζί μας που κανείς δεν μπορεί να ξέρει μέσα από 5 γραμμές στα μπλε μας τετράδια.

Πόσο ίδιοι είναι οι πόνοι των ανθρώπων....

Σου αφήνω μια δική μου απώλεια τόσο μεγάλη. Τέτοια. Να! Κι ένα φιλί.

elen said...

gitsaki,
είχε και μια καταιγίδα που δεν έλεγε να σταματήσει,μα με ενώνω σιγα-σιγά.

dawkinson

είδα και ένιωσα, έγραψα και ευχαριστώ. πολύ.

xnoudi μου, πόσα να χωρέσεις? τα άλλα εμφανίζονται σε όσους μπορούν και διακρίνουν :) σ'ευχαριστώ με φιλί

Samaritan boy said...

Καταπληκτικό. Ακριβώς επειδή είναι τόσο αληθινό και τόσο ανεπιτήδευτο. Δεν έχω λόγια. Δεν νομίζω ότι χρειάζονται κιόλας. Να είσαι καλά... Πραγματικά να είσαι καλά.

elen said...

samaritan boy σ'ευχαριστώ ιδιαιτέρως για τα καλά σου λόγια και καλώς ήρθες αν και σε ένα όχι και τόσο ευχάριστο ποστ.

elena said...

Πολύ δυνατό το κείμενο σου-ένιωσα τόσο τον πόνο σου όσο καιτην αγάπη σου.

elen said...

καλή σου μέρα elena, και από εδώ. να'σαι καλά που το'νιωσες.
και καλώς ήρθες. ελπίζω να τα λέμε

allmylife said...

με συγκλόνισες τώρα.

γιατί τα ίδια κι' εγώ...


και για το πως τα έγραψες.


και για την συγνώμη σου!

elen said...

allmyllife μας την στήσανε..
φιλιά καλησπέρες και καλορίζικο ;)

soulmates said...

koitazw thn o8onh kai den xerw ti na sou grapsw...
adeiasa..
mia agalia mono sou stelnw ><

elen said...

soulmates εμένα θα με γεμίσει η αγκαλιά σου, σας.
σ'ευχαριστώ που πέρασες και εγώ σε διάβασα, νομίζω πως σου έκανε καλό η παύση και χάρηκα. σε φιλώ.

Samaritan boy said...

@ elen

Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν στη ζωή καρναβάλι. Άλλωστε, ποιος είπε ότι στη ζωή όλα είναι εύκολα;;
Να γράφεις και να ανεβάζεις όπως ακριβώς νιώθεις. Αυθεντικότητα, πάνω απ'όλα.

elen said...

ζωή-καρναβάλι? με βάζεις σε σκέψεις samaritan boy μα κάτι μου λέει πως ούτε τότε θα είμασταν ευχαριστημένοι ;) καλημέρα