Η συνέχεια

εδώ
http://elel.wordpress.com

Είναι φορές σαν κι αυτή που αισθάνεσαι με φόρα την ασημένια μπάλα να 'ρχεται κατά πάνω σου τόσο δυνατή, τόσο ικανή σαν να μπορεί τον κόσμο για λίγο να βάλει σε χορό μαγικό κι αυτός να αέρας να χαιδεύει τόσο τρυφερά με δυο νότες παρέα.

Αναρριχάται μια σκέψη, σχεδόν τα κατάφερε κι έτσι, σε πιάνεις πάλι να σκέφτεσαι, όμορφα.

Μία μετά τα μεσάνυχτα κι ακόμα μία σταγόνα πίσω απ'το τζάμι που στηρίζεις το βλέμμα σου κυλά σέρνοντας μια επιθυμία κρυφή, να φτάσει ίσως κάποτε εκείνη την απέραντη θάλασσα, κύμμα να γεννηθεί ξανά και γυαλάδα ν'αφήσει.

θα 'χει ώρα πια που έδυσε ο ήλιος.

Ένα ακόμα τσιγάρο, το άλλο χέρι στην τσέπη, φυσσάει, κρυώνω μα είναι όμορφα εκεί και δεν θέλω να φύγω.

Riders on the storm

δηλώσεις

"Το ΠΑΣΟΚ υπέστη εκσυγχρονιστική μετάλλαξη".

ταγκ: :P

Η

σαν τη μυρωδιά πρωινού καφέ, η διαδικασία γνωστή.

σαν το πρώτο φως π'αντικρύζουν τα μάτια κάτω απ΄τα βλέφαρα πριν ακόμα ξυπνήσεις.

τ'ανοιγοκλείνεις με μιας

με φορά να κοιτάν προς τα μέσα

όπως τώρα.

στον πίσω καθρέφτη.

κι ερώτηση, μια και μόνη της.

;

.





.

Exit

Να γείρω το κεφάλι μου ήσυχη.
Ματώνουν τα μάτια μου πίσω από σιδερένιες σκιές οριζόντια στοιχισμένες.
Στεγνά..

Και δεν φτάνει χώμα να βρέξει η μια μου σταγόνα.

Σε καταβρόχθισαν πρωταγωνιστή πριν παίξεις κάτι αλλιώτικο από πρόβα, απόψε.
Τόση αναμονή, χαμένη.
Κι ο κόπος για το πολυπόθητο χειροκρότημα, χαμένος.
Τώρα κομπάρσοι στη σκηνή, σου κλέψαν τα φώτα.
Κοιμήσου..

Le Vent Nous Portera

no words left
but a ride with my flying carpet

πειράζει που είμαι ακόμα στο θέατρο;
λέω πως όχι. θα μείνω και σήμερα εκεί.
μες τη νυχτα, με μουσικές κι ένα σωρό ταξίδια
από αύριο βλέπουμε

εντάξει, ίσως το παράκανα κι εγω

αλλά να ξυπνάς με φαντάσματα..
κάπως απότομο.

11.9.01

Η πέτρα

Αρχή να βαφτίσουμε πράγματα.
Καινούργια γλώσσα γίνεται ο κόσμος.

Αμυχές

Σα να πέθανες είναι.
Και που είσαι εδώ κι όταν δεν είσαι,
σα να πέθανες είναι.

Ξεκινώντας από το σπίτι το πρωι βάζω ν' ακούσω Δίεση.

Ενημερώνομαι για τις προσκλήσεις που δίνουν και παίρνουν για τα προεκλογικά πάρτυ σε νυχτερινά κέντρα της παραλίας.

Φαντάζομαι ματωμένες λευκές σελίδες με κατακόκκινους φιόγκους να πετάνε μπροστα μου και να κολλούν στο τζάμι του αυτοκινήτου

Κάποιες σκέψεις της πασχαλίτσας μου κράτησαν συντροφιά μέχρι το γραφείο.

Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό.

Δεν μπορεί.

Ανισόπεδα

Μια ιστορία που χτίστηκε
όπως να ΄ναι για ν'ακουμπήσει
ο χρόνος
κι είναι αυτό το τέλειο
έγκλημα η καθημερινότητα..
Έμεινε μόνος κι ακίνητος μες
στο σκοτάδι από φόβο μην αγγίξει τη σιωπή τους ..

...Όποιος γερνάει μόνος του ακούει τις πέτρες να μιλούν..

Αταίριαστα

Κουρασμένος απ'τον έξω κόσμο
ξαναμπαίνει κάποτε στο δέρμα του..

Ψέμματα

μια φορά προσευχήθηκες, όχι πως πίστεψες και ποτέ.
απλώς δεν έμενε και τίποτα άλλο.


τώρα γελάς και λες εγώ είμαι εδω.
χθες όμως ήμουν;
χορός που δεν μπορείς να σταματήσεις οι σκέψεις
χθες
ναι, τώρα δεν μπορείς.

φύλλα ημερολογίου οι μέρες που γυρνάν και τώρα σίγουρα δεν συμβαίνει τίποτα.
όσο και να τρέξεις

μόνο μουσικές, μουσικές και λευκά φουσκωμένα πανιά ξετυλίγονται
ταξιδεύουν ίσως για πρώτη τους φορά τόσο γρήγορα.

κι ούτε μπροστά σου να κλάψεις μπορείς.
ούτε αυτό. όρθιος σκοπός που ξεπήδησε από πίνακα.
κάηκα μέσα σ'εκείνη τη φύση που έτρεχα να της ξεφύγω ξενυχτούσα με το κλάμα των δέντρων.

και τώρα εδώ. για όσο.
πόση ειρωνεία;
.

και έδειχνα να πιστευω τόσο την αλήθεια που κρατούσα κρυμμένη
θα 'θελα να πιστευω.
θα 'θελα.

θα 'θελα να μην έφευγα όταν οι σκέψεις σου πλησίαζαν απειλιτικά κοντά μου.
θα '΄θελα και σ'ένα ποστ να ήμουν πιο ξεκάθαρη. για μια φορά.

τώρα δεν με νοιάζει.

τόσο μπορώ.
εκείνο το λυπημένο βράδυ

είχα με τη ζωή μου να κάνω.
είχα με μ'ενα να κάνω και τώρα ακόμα πιο πολύ.
ήμουν και είμαι κατά βάθος εγώ.
όχι αλλος, κανείς άλλος

σέρνω σε τσουβάλι τις μνήμες και τραγουδώ τον ήχο του
με το χέρι σου στο μαγουλό μου
πεθαμένες λέξεις. σιχαμένες λέξεις
όσο μ'άγγίζω πονάω.
κι είναι άλλος ο πόνος αυτός
χειρότερος

ο ορός μου είχε για μέρες χρώμα μπλε μα κανένας γιατρός δεν το είδε.
έτσι ήρθα.


τελικά ξέρω να λέω ψέμματα, με συγχαίρω

δείκτες

Δρόμοι που χάθηκα,
γωνιές που στάθηκα,
δάκρυα που πίστεψα,
παιχνίδια στο νερό.
πικρό το βράδυ φτάνει.

Οι διακοπές κάνουν καλό

Διακοπές χωρίς εγχειρίδιο, τί σόι διακοπές μπορεί να ΄ναι;
Όποιος ξέρει, ας πει.
Γιατί οι διακοπές, κάνουν καλό.

μια ακόμα.

Ήταν ήδη τρεις και το γνωστό μπαρ θα έκλεινε σε περίπου δεκαπέντε λεπτά.
ίσα ίσα προλαβαίναμε για ένα τελευταίο σφηνάκι.
Η Ε. έβαλε σε όλους.

-Θα φύγεις τελικά;
-Δεν έχω ιδέα.
-Και πότε θα μάθεις;
-Καμία ιδέα.
Γέλασε, δεν άκουσε και κάτι καινούργιο.

Αγκαλιαστήκαμε κι είπαμε καληνύχτα.
Αλλάξαμε δρόμους.
Θα τα λέγαμε ξανά..όποτε.

λέω απόψε θα κοιμηθώ με το τραγούδι που με ξυπνάει,
θα ανάψω γύρω σου κεριά
και θα κάτσω δίπλα σου.
με τα δυο μου χέρια θα σε κρατώ απ΄τους ώμους.
θα τα τυλίξω έπειτα γύρω σου..
.. στην τελευταία σου ανάσα
..θα μείνω να παρατηρώ τα μελανιασμένα σύν νεφα
στα παγωμένα σου μάγουλα
..απόψε δεν θα συμβαίνει τίποτα.


όταν μείναμε οι δυο μας πλησίασε, μου χάιδεψε τον ώμο και μου ψιθύρισε στ'αυτί:

"να πας"
έρχομαι λοιπόν.

Γ. Σταύρου

"Θεσσαλονίκη"

Radiohead - Creep

I wish I could

come

closer

κρυφά

-να σ'αγαπήσεις.
-μα..
-κι άλλο,
πιο πολύ

να θυμάσαι
δεν είναι καθετί μεγάλο απαραίτητα κακό

και πρέπει να 'ρθεις τόσο κοντά,
και είμαι τόσο μακριά από εμένα.

που, πως;

πως, πως;

--

Σκέψεις

Η πρώτη σκέψη της μέρας που ξεκίνησε ήταν να ξαναδώ με τα μάτια μου
πως λιώνει στην άκρη ο χρωματιστός αυτός χρόνος, ο χρόνος που πέρασε.

Δεν τον ακούω μέσα μου εδώ και κάποια λεπτά.

σκέψη δεύτερη..
την αφήνω στο κρεββάτι.

σκέψη τρίτη
μ'ακολούθησε τελικά.


Σαν μεσημέριασε για τα καλά, μας σέρβιρε όλους όπως κάθε μέρα, με περισσή ευχαρίστηση.

Έστεκε μέσα, πίσω απ'το πάσο της κουζίνας και περίμενε να ολοκληρώσουμε, όπως κάθε μέρα.

Όταν μας είδε να αρχίζουμε ο καθένας τη δική του κουβέντα πλησίασε διστακτική.
Δεν μίλησε σε κανένα και με κινήσεις μηχανικές που όσο κι αν παρατηρούσα μήπως βρω μια αλλιώτικη, βαθειά μέσα μου ήμουν σίγουρη ήμουν πως πάλι θ'απογοητευόμουν.
Όλα ηταν ένα χθες, μα ταινία σ'επανάληψη.

Το ξύλινο τραπέζι καθαρό πια, όπως πριν.
Ακούμπησε τον καφέ και το παγωμένο νερό μου στα δεξιά.

Είχε από ώρα ξεκινήσει να φυσσά στο μπαλόνι.
Οι υπόλοιποι έκαναν να πάνε μεσα.
Εγώ παρέμεινα εκεί να χαζεύω απέναντι τον πίνακα.
Να σκοτεινιάζει ο ουρανός και μαζί του το βλέμμα και τα δυο σε κορνίζα.

Σκέψη τέταρτη ξυλώθηκε σαν κλωστή που με βία τραβάς και κόβεις για να ξεκινήσεις να μπαλώνεις μετά.

Σκέψη πέμπτη οι δυο μας πάλι.

Κάπου πριν το έξι ξαφνιάζομαι.
Ανοίγει η πόρτα που λίγο πριν έκλεισαν.

Διακριτική όπως πάντα, με ρώτησε αν μπορεί να καθήσει κοντά μου.
δεν είχε υπάρξει φορά να της αρνηθώ.
δεν είχε υπάρξει στιγμή να μ'ενοχλήσει.
με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο όποτε βρισκόμασταν μόνες με ηρεμούσε πολύ.
κατάφερνε να διώχνει σκούρα σύννεφα και σκέψεις σαν να κρατούσε μαγικό ραβδί.
μόνο με εκείνη την ηρεμία..

Θέλω να πάω ένα ταξίδι.
Τώρα νοιώθω σαν να βρίσκομαι σε άδεια ένα χρόνο.. σαν να μην έχω σκοπό να γυρίσω πίσω.
Κι απ΄την άλλη νοιώθω πως οι εκκρεμότητες είναι τραγικά πολλές κι εγώ σκορπώ τον καιρό μου σαν να μην είναι δικός μου καιρός"

Η κατάληξη που είχε η σκέψη αυτή μου έφερε ένα βάρος που κουβαλάω ακόμα"

Στην έβδομη σκέψη, σιγουρεύτηκα πως κάπου κλείνει η πόρτα αυτού του κόσμου.

σκαλίζοντας το μωσαϊκό,

ξεπηδούν εναλλακτικές,

κολλάς τα χείλη στο τζάμι

να ρουφήξεις λίγο αέρα απ' τον έξω

σαν αποσκευή που κανείς δεν αναζήτησε

κάνεις κύκλους παρατημένος σε κάποιο ιμάντα

σφραγισμένος, δεμένος σφιχτά

κάθε αργή στροφή του παλιού ξύλινου ανεμιστήρα

σαν αγκίστρι που σε τραβάει απ'την κοιλιά σε κάθε σου κίνηση

να μείνεις εδώ, ακούς;

άλλη μια μέρα σήμερα,

θα τα καταφέρεις, θα δεις.

ένα zero ποστ

Τετάρτη, 1

Oλοένα τ' άλογα μασούν λευκά σεντόνια κι ολοένα εισχωρούν θριαμβευτικά μέσα στην Aπειλή.

Δρυς, οξιές, βαλανιδιές, ακούω να σέρνονται στη σκεπή της παλιάς καρότσας όπου ρίχθηκα όπως όπως να φύγω.

Ξαναπαίζοντας ένα έργο που γυρίστηκε κάποτε στα κρυφά και πάλιωσε χωρίς να το έχει δει κανένας.

Γρήγορα. Προτού ξεθωριάσουν οι εικόνες. Ή σταματήσουνε άξαφνα κι η ταινία η φθαρμένη κοπεί.

1

κουε

-Να σας ρωτήσω, το τρώτε το χοιρινό;
-Η αλήθεια είναι πως το αποφεύγω, με δυσκολεύει στην πέψη.

tired

America - A Horse With No Name

ΕΚΕΙΝΟΣ

θα είναι η πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού και θα φοράω το καινούργιο μου μαύρο φουστάνι. θα ΄χω βάψει τα μαλλιά μου μαύρα κι αυτά και θα ΄χω πιάσει τα μισά ψηλά γιατί ζεσταίνομαι. θα με παρατηρείς να περιφέρομαι στο παραγεμισμένο μαγαζί αναζητώντας λίγη ησυχία κάθε που θα βαριέμαι αφόρητα. θα μου κλείνεις το μάτι συνομωτικά όταν δεν μας βλέπει κανείς κι όταν δεν θα 'χω πλησιάσει καθόλου να σου μιλήσω από κοντά θα βρεις μια ευκαιρία να μου αφήσεις δυο λόγια αληθινά σε μια απόδειξη πάνω στ'αμάξι.

θα το δω φεύγοντας.

θα 'χεις δυο χειμώνες τον αριθμό μου και δεν θα ΄χεις πάρει ποτέ. ούτε κι εγώ. κάθε που αλλάζω θα στον δίνω και τα δύο επόμενα καλοκαίρια θα με γεμίζει χαρά κάθε που θα το σκέφτομαι. άλλωστε εμείς είπαμε, θα συναντιώμαστε τυχαία.

θα πίνουμε μαζί το τελευταίο σφηνάκι ώσπου να μην μπορούμε πια να το κάνουμε και θα βλέπουμε μαζί το ξημέρωμα παίζοντας με την άμμο.

θα αφήσεις τους φίλους σου στο μαγαζί για να με πας σπίτι τότε που είχα πιει πολύ και μέχρι να βγω απ'το μπάνιο θα ΄χεις φύγει.

δεν θα με φέρεις ποτέ σε δύσκολη θέση. εγώ θα το κάνω.


θα σου λέω μικρά πραγματάκια που θα σου φαίνονται σημαντικά και θα μου δίνεις τα μεγάλα δικά σου λίγο λίγο τη φορά.

δεν θα με φοβάσαι ούτε εγώ εσένα γιατί μάλλον είμαστε άνθρωποι τέτοιοι που όταν μπορέσουν σε καθρέφτη να δουν ξεδιπλώνονται.


θα μου δώσεις το πιο γλυκό φιλί των τελευταίων χρόνων στο μάγουλο και θα με πεις ψυχή σου που άλλα τόσα θα το θυμάμαι.

θα σε προσέχω όπως μπορώ για όσο και ότι θα δεις από μένα θα 'ναι μονο εγώ.

αυτό στο υπόσχομαι


θα γελάσεις με την αντίδρασή μου όταν κάποιον χρειάστηκε μια φορά να αποφύγω και θα μου πεις πως οι ουρές μου παραείναι πολλές.

θα γελάσω πολύ μ'αυτό.

θα φύγω γρήγορα για το σπίτι εκείνο το βράδυ και θα κάτσω να γράψω ένα σωρό σκέψεις γιατί φοβάμαι πως θ'αρχίσουν σαν πεταλούδες να τρέχουν απ'το στόμα.

κάτω απ'το μαξιλάρι μου έχω τις πιο ζεστές εικόνες
el

5,5

είχε σκύψει να την βοηθήσει να δέσει το κορδόνι της.

-πως τα καταφέρνεις μια ζωή να αγοράζεις παπούτσια που δεν μπορείς να φορέσεις;

-μ'αρέσει να τα βλέπω.

όλες οι κινήσεις αργές, με ευλάβεια εκείνη σκυμμένη στα γόνατα να προσπαθεί ακόμα.

άθελά της την πόνεσε για μια στιγμή και μια φωνή πάγωσε την εικόνα.

-βρε μπαμπά με πονάς!

-......

ακολούθησαν κάμποσα δευτερόλεπτα σιωπής

-άκουσες;

-άκουσα.

.....

freedom

Gynaika

στη διαδρομή

εξερχόμενες ελπίδες φτερουγίζουν παίζοντας κρυφτό ανάμεσα σε φύλλα και κλαδιά στην μουριά της απέναντι πλατείας.

βουτιά πνιγμένη κολυμπώντας πλαι σ'ηλεκτροφόρα καλώδια, στριμωγμένη.


εικόνες απ'την τελευταία παράσταση, καρφιτσωμένες μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις στα δεξιά της ταμειακής


γονατιστή κρυφοκοιτά η ζωή σχηματίζοντας λέξεις με χνώτα στο τζάμι

"θα ΄ρθεις..;"


στον απέναντι καθρέφτη κυλάν δυο σειρές ουράνια τόξα..


"ΣΥΝΕΛΘΕΤΕ..ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ ΕΔΩ" ..ακούς από μια φωνή από κάπου στο βάθος και γεμίζει ξανά το ποτήρι σου κόκκινο, γλυκό κρασί.

Michael Nyman - The heart asks the pleasure first

tales

όταν καταλάβεις πως σε προφύλαξε η ζωή από κάτι χειρότερο
δεν μπορείς παρά να νιώθεις





ευγνωμοσύνη